Vluchtelingen hulp Lesbos

 

Vandaag kreeg ik mijn introductie van Mano. Hij kon me wat meer vertellen over de vluchtelingen, de stichting en de werkzaamheden. Ook in het huis gaat het uiteraard veel over de situatie in de kampen. Dus ik kom snel veel te weten.
Bijvoorbeeld dat in de afgelopen jaren 300.000 Grieken Europa in gevlucht zijn. De knappe koppen en geleerde mensen, een braindrain noemen ze dat. Gevlucht voor de slechte economie en op zoek naar betere banen… Toch voelt het dan een beetje vreemd dat 60.000 andere vluchtelingen niet verder mogen. Tegenstrijdigheden vallen op.
Ik had verwacht dat ik op een groot kamp aan zou komen. Inmiddels ben ik hier 24 uur en ik heb nog geen vluchteling gezien. Vanaf het kleine vliegveld zijn we langs de kustlijn naar het vrijwilligershuis gereden. Het huis ligt vijf minuten lopen vanaf de zee, recht omhoog, een heuvel op. Een gewoon dorp, dat is, een ongelofelijk mooi dorp, tegen de heuvels op Lesbos.

Het is lang ongelofelijk slecht weer geweest maar sinds ik er ben (ahum), is het prachtig. De zon schijnt en ik kan lekker in mijn T-shirt voor het huis mijn koffie drinken. Er heerst een fijne backpack sfeer (voelt ook tegenstrijdig), met mensen die komen en gaan. We wonen met een mannetje of 16 in het huis. Het huis heeft meerdere kamers en badkamers, een keuken, een eetkamer en een woonkamer. De eetkamer lijkt meer op een “breefingroom” en dat is het eigenlijk ook. Her en der medische apparatuur, planborden en veel laptops en kabels. Verder is er een medicijn kelder en een ruimte om materialen steriel te maken en te bewaren.

Er is iemand de hele dag bezig om alle roosters te maken. Een van de diensten is “mansion shift”. Elke dag zijn er twee mensen verantwoordelijk voor het eten van die dag, boodschappen halen en koken, de was en wat opruimen en schoonmaken. Vanavond hebben we voor het eten een vergadering gehad en daarna aten we gezamenlijk. Dit blijkt niet altijd zo te zijn maar het is wel het streven. Eigenlijk zijn er twee teams, het medische team, met doktoren en verpleegkundigen en het Pss-team;  een allegaartje van leraren, SPH’ers en af en toe een psychiatrisch verpleegkundige (ik zei de gek).

Ik werd warm ontvangen met een stamppot met worst en een rondleiding van een andere vrijwilligster. Ook tijdens de vergadering word ik even benoemd en stel ik mezelf voor, hallo!
Tijdens het benoemen van de cijfers word ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt en het wordt duidelijk waarom ik hier ben…

Elke 20e van de maand krijgen de vluchtelingen 90 euro van, ik gok, de Europese gemeenschap. “Attentie voor dronken vluchtelingen”. Het wordt die dagen altijd drukker bij onze huisartsenpost. De afgelopen twee maanden zijn er ongeveer 1800 vluchtelingen bijgekomen en 800 vertrokken, er komen dus nog steeds bootjes aan. Er gaan ook bootjes terug en wat ik niet wist, er gaan ook mensen vrijwillig. Ze zijn moe van de uitzichtloze situatie. Er worden nog wat andere mededelingen gedaan en dan gaan we aan tafel. Mijn nieuwsgierigheid groeit echt met de minuut. Er zijn te weinig mensen in huis om al mijn vragen te kunnen beantwoorden. Ik besluit het eerst aan te zien en alles over me heen te laten komen.