Jochem & Ghislaine - Leiden

 

Zondag ochtend post!!!

September is een heftige maand, het einde van het trouwseizoen en wat voor een! Het was een heel tof trouwseizoen en ik wil nooit meer anders! Dus voor 2018 ben ik bezig met een marketing offensief. Als jullie willen helpen graag, jullie kunnen dit bericht overal delen!

Vrijdag 8 september trouwden Jochem en Ghislaine in het mooie leiden. Wat een prachtige dag, ondanks de regen en wat een fantastisch feest!
Beide zijn grote muziek liefhebbers en Jochem speelt zelf in een band. Dat hebben we geweten... Een fantastisch optreden van een gelegenheidsband en een gevoelige serenade van Jochem voor Ghislaine. Wat kan muziek toch mooi zijn.

 

Kai & Pauline - Zwolle

 

’t Is Z-W-O (dubbel L)
Breng die E in het (spel)
Supporter zit voor een (rel)
Zwolle is die shit (jawel)
Ik vertel in m’n stijl
Zonder in de knel te raken
Blijf me vermaken
In de stad waar de knaken
Zwaar rondgepasst worden
We zwaar dwaas worden
Partyen tot de café's spontaan in elkaar storten
Hedon is de plaats voor de hip hop liefhebber
Met dank aan Paulus z'n zus
De breakdance seat rappers
Haal die Zwolse vondsten
Uit het ondergrondse
Die shit is van ons
En ons verbond is een monster
De Monteverdi-laan
Ik rapte op de Bronx
En zeg het onder ons, grote mond? Ongezond
Al die Fakkelbrigadiers
Zoeken massaal de balans
En klappend aan het bier
Trappen zwaar plezier
Ik kom uit de stad waar altijd wat aan de hand is
De stad die vergeten lijkt te zijn als Atlantis
Die als een plant is
Blijft groeien tot gigantisch
De stad waar echt lang niet elke dame elegant is

Ik woon in... Zwolle, leg brood in... Zwolle, drop flows in... Zwolle, in... Opgezwolle!
Vanuit Zwolle City, de bom. bom, bom-digi

 

Bas & Feline - Scheveningen

 

Bas en Feline zeiden ja!

Vorig jaar mocht ik de trouwerij van Wouter en Denise schieten, een prachtige trouwerij in landhuis te Werve. Wouter is de neef van Feline en van het ene mooie komt het andere... Een heerlijke strand bruiloft op het strand van Scheveningen. Strand voegt toch altijd iets extra's toe aan de beleving. Allicht komt het omdat ik aan het strand gewoond heb, ik voel me er heerlijk. Overdag met een man of 35 en 's avonds los met alle 150 vrienden. Het was een fantastische dag waar ik jullie graag een paar foto's van laat zien.

 

Daan & Femke - Festival

 

Femke is een nichtje van Kirsten, mijn vriendin. Super spannend om voor familie te fotograferen, maar voor mij begon de dag zo relax dat ik mijn creativiteit heerlijk de vrije loop kon laten. Om half tien was ik aanwezig en om drie uur was de ceremonie. Zoals een festival hoort te zijn was alles op een lokatie en ook dat zorgt voor rust, ruimte en sfeer. Ze hadden het prachtig aangekleed met een foodtruck, een fantastische photo booth caravan, een geniale platen bus en mooie kleden en lampen. Ook de fraaie tuin droeg zijn steentje bij aan het echte festival gevoel.
Als jullie ook van plan zijn een festival trouwerij te organiseren, betrek mij dan tijdig. Van alle leveranciers die ik echt tof vind verzamel ik de visitekaartjes, misschien kan ik jullie inspireren. Hopelijk mag ik dan ook iets meer laten zien van deze heerlijke trouwerij... Voor nu een kleine preview!

 

Ype & Sofie - Landgoed Overcinge

 
HenkvanLambalgen (24 van 42).jpg

Te lang heb ik jullie in spanning gelaten. Ik zou meer moeten bloggen maar het ontbreekt me vaak aan tijd. Deze trouwerij wil ik jullie echter niet onthouden, mooi en warm. Soms klopt alles op een dag, lokatie, weer, mensen en de sfeer. Afgelopen 29 april was zo'n dag. Ype en Sofie zeiden ja in het mooie Havelte en wat er volgde was een goed knalfeest.

 

Hussam

 
Hussam (10 van 10).jpg

“Moria shift” is een late- of nachtdienst in het “mannenkamp” op Lesbos. Het kamp waar alle vluchtelingen ontvangen worden. Families en kwetsbaren gaan naar een ander kamp, enkele echtparen en de mannen blijven in Moria. Er zitten ongeveer 3500 mensen zitten in Moria in afwachting van een interview en de uitslag, waarna ze verder gaan naar Athene of terug naar waar ze vandaan komen.
De BRF (Boat Refugee Foudatinon) heeft een soort huisartsenpost ter ondersteuning van “de Dokters van de Wereld”, waar mensen buiten kantooruren naar de dokter kunnen. Een container met twee cabines/onderzoekskamers.
Mijn taak was iedereen te registreren en in te schrijven, vervolgens bracht ik de arts op de hoogte en liet ik de patiënten een cabine binnen. Deze dienst wordt ondersteund door meerdere vertalers:  vluchtelingen die Farsi, Arabisch of Frans spraken naast Engels. Hussam was één van hen, echter wist ik dat niet op het moment dat ik hem ontmoette. Hij nam me te grazen toen ik bij de cabine kwam door zichzelf te laten vertalen door een andere vertaler, maar na een paar grappen (blijkbaar, want iedereen moest lachen) stapte hij over op vloeiend Nederlands. Holy shit! Hij had zelf als vertaler gewerkt en binnen drie maanden vloeiend Nederlands geleerd. “Ik wil naar Amsterdam” zegt hij. Ik app nu ook in het Nederland met Hussam, het is ongelofelijk. Getriggerd hierdoor vroeg ik hem of ik een portret van hem mocht maken: “geen probleem”. Een paar dagen laten zaten we aan de koffie op een terrasje in Mytilini. Ik was nieuwsgierig geworden naar zijn verhaal.

Hussam is 19 jaar, komt uit Irak en is in juni 2016 richting Europa gekomen. Een van mijn eerste vragen, in het algemeen, was: waarom pakken mensen niet gewoon het vliegtuig naar Nederland of Duitsland. Dit kost 200/300 euro en lijkt me een stuk veiliger als een opblaasbootje? Dit heeft twee redenen: Vliegtuigmaatschappijen moeten zelf de gedwongen terugreis betalen van mensen met een ongeldig visum. En een visum krijgen ze dus niet of ze moeten er zo’n 30.000 euro voor betalen. Dan klinkt die 1500 voor een illegale route toch niet zo heel gek.
Laten we bij het begin beginnen zeg ik tegen Hussan: waarom ben je naar Europa gekomen? “Toen ik 15 was ben ik gestopt met school, ik heb mijn diploma niet gehaald. Ik zat een jaar lang elke dag achter de computer tot ik besefte dat ik zo geen toekomst had. Geen school geen werk, geen werk geen geld, geen geld geen vrouw, geen vrouw geen kinderen, geen kinderen geen toekomst”. “Gelukzoeker” dacht ik gelijk, waar ik zelf van schrok. Ik ben nog nooit zo geconfronteerd met mijn eigen vooroordelen als in deze twee en een halve week tussen deze mensen. Hussam vertelde me hoe hij is opgegroeid in Bagdad. “Toen ik zeven was en ik naar school liep lagen er dode mensen op straat”. Zijn vader vocht in het leger van Sadam. Hussam is opgegroeid in oorlog en tot op de dag van vandaag is het onrustig in Irak.
Wat is een gelukzoeker eigenlijk en zijn we dat niet allemaal? Vanaf 2015 zijn er bijvoorbeeld 300.000 Grieken Europa in getrokken, onder andere hooggeleerden en doktoren, allemaal opzoek naar een beter leven. Een brain drain noemen ze dat. Omdat ze vrij kunnen reizen mogen ze overal naar toe. Dit zijn gewoon dezelfde mensen!
Ik sprak in het kamp een jong stel met meerdere master degrees, die beide volleybal speelden op nationale niveau in Iran. Omdat ze iets anders geloven als de heersende macht is de kans groot dat ze in de gevangenis komen en vermoord worden. Ze waren net drie dagen in het kamp (gekomen met één van de twee bootjes die in mijn tijd nog aankwamen) en inmiddels wist ik dat ze hier waarschijnlijk over tien maanden nog zouden zitten. Gefrustreerd, vermoeid en ongezond. Tot ze door mogen reizen naar Athene, naar het volgende kamp, dat nog slechter bekend staat, in afwachting om naar Nederland te mogen, waar ze waarschijnlijk weer in een kamp komen maar gelukig warm worden ontvangen… Wat een ongelijkheid. Dát is wat mij het meest frustreert merk ik.
In juni 2016 is Hussam met een visum naar Istanbul gekomen; zijn moeder reisde met hem mee. Zijn familie was het niet met hem eens, maar hij moest en zou gaan. Van zijn familie kreeg hij 3000 euro mee voor de tocht. In Istanbul ontmoette hij zijn smokkelaars en betaalde hen ruim 1000 euro voor de overtocht. Ook kocht hij voor 500 euro een document om Europa in te mogen omdat ze die met datum konden leveren van voor de Turkije deal. Dit bleek echter oplichterij, het document was niets waard. Ze namen hem mee naar een bos voor de kust, waar hij de 35 andere vluchtelingen ontmoette. Daar verbleef hij twee dagen en de tweede nacht om drie uur vertrokken ze in een opblaasboot richting Griekenland. “Ik was 17, alleen en dit was de eerste keer dat ik de zee zag. Je kunt je voorstellen dat ik een beetje bang was. Ik had twee nachten niet geslapen, ik kon niet zwemmen en ik had ook geen lifevest”. Hij vertelt dat het erg koud was en na 3,5 uur varen kwamen ze bij de kust en werden ze opgepikt door de kustwacht. Eenmaal op het strand werden ze met politie busjes naar het detentiecentrum van Moria gebracht. Hier werd de groep neergezet in een ruimte en werd er gevraagd welke talen er gesproken werden. Er kwamen vier vertalers voor de groep en een andere man nam het woord. Er werd verteld wat er van ze verwacht werd en hoe het van hier verder zou gaan. Ze moesten 25 dagen in het detentiecentrum blijven maar Hussam vertelde dat hij daar na een paar dagen al uit was in verband met ruimte gebrek. Hussam was geschrokken van wat hij aantrof en wilde zich de volgende dag aanmelden om terug te gaan. Echter kwam hij in contact met een familie die bij hem op de boot zat en hem wel op wilde nemen als zijnde hun zoon. Zo kon hij met deze familie mee naar het familie kamp “Kara Tepe”. Daar verbleef hij 54 dagen, tot ze probeerden met een schip illegaal Lesbos te verlaten. Een smokkelaar uit Moria kon dit regelen, uiteraard voor een goede prijs. Eenmaal aan boord werden ze gepakt. Dit was het moment dat hij terug moest naar Moria waar hij de vier maanden daarna verbleef. Hussam vertelde wat hij daar allemaal mee heeft gemaakt en dat dit hem haast meer traumatische ervaringen heeft bezorgd als het opgroeien in Bagdad. “Er zijn regelmatig vechtpartijen, vorige week is er een jongen acht keer in zijn rug gestoken, er zijn meerdere suïcides geweest, er zijn mensen overleden door gassen ontstaan bij het koken in de cabines, er zijn rellen geweest en opstanden waardoor brand ontstond en het halve kamp in vlammen op ging, hierbij overleden ook mensen”. Het lange verblijf van mensen en de bijkomende onzekerheid (sommige mensen wachten 13 maanden op hun eerste interview) zorgt voor spanning; mensen komen in een vicieuze  cirkel:  Verveling, geen privacy, slecht slapen en slecht voedsel dragen daar aan bij. Paniekaanvallen waren dagelijkse kost bij de artsen post en zelfbeschadiging zeker twee keer per week. Mensen raken door deze uitzichtloosheid in psychische problemen.
Na een half jaar besloot Hussam met een paar mensen een appartementje in de stad te huren. De vluchtelingen krijgen 90 euro per maand en als je vertaalt krijg je van BRF 100 euro als schenking. Het wonen buiten het kamp geeft wat lucht. Hij helpt nu dagelijks  mensen in de kampen en rijdt vluchtelingen heen en weer naar hun baantjes. Hussam vertelt mij dat hij 24 maart (10 maanden na aankomst) zijn eerste interview krijgt. Door de brand in december zijn ook heel veel papieren verdwenen. Schandalig: 10 maanden, allemaal ontmoedigingsbeleid.

Tijdens het schrijven van dit stuk denk ik aan zijn interview en stuur hem een berichtje via Facebook: Hoe is je interview gegaan? “I didn't do my interview, they suspended it like usual. Welcome to Europe”…

 

Vluchtelingen hulp Lesbos

 

Vandaag kreeg ik mijn introductie van Mano. Hij kon me wat meer vertellen over de vluchtelingen, de stichting en de werkzaamheden. Ook in het huis gaat het uiteraard veel over de situatie in de kampen. Dus ik kom snel veel te weten.
Bijvoorbeeld dat in de afgelopen jaren 300.000 Grieken Europa in gevlucht zijn. De knappe koppen en geleerde mensen, een braindrain noemen ze dat. Gevlucht voor de slechte economie en op zoek naar betere banen… Toch voelt het dan een beetje vreemd dat 60.000 andere vluchtelingen niet verder mogen. Tegenstrijdigheden vallen op.
Ik had verwacht dat ik op een groot kamp aan zou komen. Inmiddels ben ik hier 24 uur en ik heb nog geen vluchteling gezien. Vanaf het kleine vliegveld zijn we langs de kustlijn naar het vrijwilligershuis gereden. Het huis ligt vijf minuten lopen vanaf de zee, recht omhoog, een heuvel op. Een gewoon dorp, dat is, een ongelofelijk mooi dorp, tegen de heuvels op Lesbos.

Het is lang ongelofelijk slecht weer geweest maar sinds ik er ben (ahum), is het prachtig. De zon schijnt en ik kan lekker in mijn T-shirt voor het huis mijn koffie drinken. Er heerst een fijne backpack sfeer (voelt ook tegenstrijdig), met mensen die komen en gaan. We wonen met een mannetje of 16 in het huis. Het huis heeft meerdere kamers en badkamers, een keuken, een eetkamer en een woonkamer. De eetkamer lijkt meer op een “breefingroom” en dat is het eigenlijk ook. Her en der medische apparatuur, planborden en veel laptops en kabels. Verder is er een medicijn kelder en een ruimte om materialen steriel te maken en te bewaren.

Er is iemand de hele dag bezig om alle roosters te maken. Een van de diensten is “mansion shift”. Elke dag zijn er twee mensen verantwoordelijk voor het eten van die dag, boodschappen halen en koken, de was en wat opruimen en schoonmaken. Vanavond hebben we voor het eten een vergadering gehad en daarna aten we gezamenlijk. Dit blijkt niet altijd zo te zijn maar het is wel het streven. Eigenlijk zijn er twee teams, het medische team, met doktoren en verpleegkundigen en het Pss-team;  een allegaartje van leraren, SPH’ers en af en toe een psychiatrisch verpleegkundige (ik zei de gek).

Ik werd warm ontvangen met een stamppot met worst en een rondleiding van een andere vrijwilligster. Ook tijdens de vergadering word ik even benoemd en stel ik mezelf voor, hallo!
Tijdens het benoemen van de cijfers word ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt en het wordt duidelijk waarom ik hier ben…

Elke 20e van de maand krijgen de vluchtelingen 90 euro van, ik gok, de Europese gemeenschap. “Attentie voor dronken vluchtelingen”. Het wordt die dagen altijd drukker bij onze huisartsenpost. De afgelopen twee maanden zijn er ongeveer 1800 vluchtelingen bijgekomen en 800 vertrokken, er komen dus nog steeds bootjes aan. Er gaan ook bootjes terug en wat ik niet wist, er gaan ook mensen vrijwillig. Ze zijn moe van de uitzichtloze situatie. Er worden nog wat andere mededelingen gedaan en dan gaan we aan tafel. Mijn nieuwsgierigheid groeit echt met de minuut. Er zijn te weinig mensen in huis om al mijn vragen te kunnen beantwoorden. Ik besluit het eerst aan te zien en alles over me heen te laten komen.

 

Loveshoot Huub & Karin - Radio Kootwijk

 

Mensen die mij kennen weten dat ik fan ben van de kwantumtheorie. Ik maak mijn eigen dag! Het heeft niet zo moeten zijn, het is zo omdat we er samen wat van maken. Geluk en toeval bestaan niet, wij laten het gebeuren! BAM!

Huub en Karin gaan trouwen en hebben mij gevraagd hun trouwerij te fotograferen, yes! Zodat wij elkaar wat beter kunnen leren kennen en om alvast een beetje aan de camera te wennen, boekten ze ook een loveshoot. Tof, ook voor de "Save the Date" kaart natuurlijk en die is inmiddels de deur uit.
We spraken af bij Radio Kootwijk en of het zo had moeten zijn... Overal vuurkorven en verlichting op het gebouw, het was prachtig! Er waren opnames van een KRO programma en ze hadden uitgepakt. Het werd sneller donker als verwacht maar wie heeft er nou zonlicht nodig!?

Huub en Karin, tof om jullie te leren kennen. We gaan er een mooie dag van maken in mei, ik heb er zin in!

 

Nieuwe website!

 

Tijdens onze reis naar Midden-Amerika hebben we heel veel toffe dingen gezien, prachtige mensen ontmoeten en mooie foto's gemaakt. Maar daar heb ik ook mijn hoofd leeg kunnen maken, weer laten vullen en veel kunnen nadenken. En nieuwe inspiratie kan tot mooie dingen leiden!

Een nieuwe website is niet het enige en zeker niet het belangrijkste. Het is een proces: wie ben ik, wie wil ik zijn, wat wil ik uitdragen, waar sta ik voor. Een doorlopend proces, ben ik mij bewust, maar altijd met mijlpalen. Voor mij is dit er één!

Er zijn veel mensen die iets voor mij betekend hebben binnen dit proces en mij hebben geïnspireerd, daarvoor dank!

De tijd zal deze blogpagina moeten vullen en tot die tijd kunnen jullie je vermaken met mijn nieuwe werk. Kijk ook eens op de hoofdpagina "henk van lambalgen", de pagina waar ik het meest trots op ben.

Groetjes Henk!