Ype & Sofie - Landgoed Overcinge

 
HenkvanLambalgen (24 van 42).jpg

Te lang heb ik jullie in spanning gelaten. Ik zou meer moeten bloggen maar het ontbreekt me vaak aan tijd. Deze trouwerij wil ik jullie echter niet onthouden, mooi en warm. Soms klopt alles op een dag, lokatie, weer, mensen en de sfeer. Afgelopen 29 april was zo'n dag. Ype en Sofie zeiden ja in het mooie Havelte en wat er volgde was een goed knalfeest.

 

Hussam

 
Hussam (10 van 10).jpg

“Moria shift” is een late- of nachtdienst in het “mannenkamp” op Lesbos. Het kamp waar alle vluchtelingen ontvangen worden. Families en kwetsbaren gaan naar een ander kamp, enkele echtparen en de mannen blijven in Moria. Er zitten ongeveer 3500 mensen zitten in Moria in afwachting van een interview en de uitslag, waarna ze verder gaan naar Athene of terug naar waar ze vandaan komen.
De BRF (Boat Refugee Foudatinon) heeft een soort huisartsenpost ter ondersteuning van “de Dokters van de Wereld”, waar mensen buiten kantooruren naar de dokter kunnen. Een container met twee cabines/onderzoekskamers.
Mijn taak was iedereen te registreren en in te schrijven, vervolgens bracht ik de arts op de hoogte en liet ik de patiënten een cabine binnen. Deze dienst wordt ondersteund door meerdere vertalers:  vluchtelingen die Farsi, Arabisch of Frans spraken naast Engels. Hussam was één van hen, echter wist ik dat niet op het moment dat ik hem ontmoette. Hij nam me te grazen toen ik bij de cabine kwam door zichzelf te laten vertalen door een andere vertaler, maar na een paar grappen (blijkbaar, want iedereen moest lachen) stapte hij over op vloeiend Nederlands. Holy shit! Hij had zelf als vertaler gewerkt en binnen drie maanden vloeiend Nederlands geleerd. “Ik wil naar Amsterdam” zegt hij. Ik app nu ook in het Nederland met Hussam, het is ongelofelijk. Getriggerd hierdoor vroeg ik hem of ik een portret van hem mocht maken: “geen probleem”. Een paar dagen laten zaten we aan de koffie op een terrasje in Mytilini. Ik was nieuwsgierig geworden naar zijn verhaal.

Hussam is 19 jaar, komt uit Irak en is in juni 2016 richting Europa gekomen. Een van mijn eerste vragen, in het algemeen, was: waarom pakken mensen niet gewoon het vliegtuig naar Nederland of Duitsland. Dit kost 200/300 euro en lijkt me een stuk veiliger als een opblaasbootje? Dit heeft twee redenen: Vliegtuigmaatschappijen moeten zelf de gedwongen terugreis betalen van mensen met een ongeldig visum. En een visum krijgen ze dus niet of ze moeten er zo’n 30.000 euro voor betalen. Dan klinkt die 1500 voor een illegale route toch niet zo heel gek.
Laten we bij het begin beginnen zeg ik tegen Hussan: waarom ben je naar Europa gekomen? “Toen ik 15 was ben ik gestopt met school, ik heb mijn diploma niet gehaald. Ik zat een jaar lang elke dag achter de computer tot ik besefte dat ik zo geen toekomst had. Geen school geen werk, geen werk geen geld, geen geld geen vrouw, geen vrouw geen kinderen, geen kinderen geen toekomst”. “Gelukzoeker” dacht ik gelijk, waar ik zelf van schrok. Ik ben nog nooit zo geconfronteerd met mijn eigen vooroordelen als in deze twee en een halve week tussen deze mensen. Hussam vertelde me hoe hij is opgegroeid in Bagdad. “Toen ik zeven was en ik naar school liep lagen er dode mensen op straat”. Zijn vader vocht in het leger van Sadam. Hussam is opgegroeid in oorlog en tot op de dag van vandaag is het onrustig in Irak.
Wat is een gelukzoeker eigenlijk en zijn we dat niet allemaal? Vanaf 2015 zijn er bijvoorbeeld 300.000 Grieken Europa in getrokken, onder andere hooggeleerden en doktoren, allemaal opzoek naar een beter leven. Een brain drain noemen ze dat. Omdat ze vrij kunnen reizen mogen ze overal naar toe. Dit zijn gewoon dezelfde mensen!
Ik sprak in het kamp een jong stel met meerdere master degrees, die beide volleybal speelden op nationale niveau in Iran. Omdat ze iets anders geloven als de heersende macht is de kans groot dat ze in de gevangenis komen en vermoord worden. Ze waren net drie dagen in het kamp (gekomen met één van de twee bootjes die in mijn tijd nog aankwamen) en inmiddels wist ik dat ze hier waarschijnlijk over tien maanden nog zouden zitten. Gefrustreerd, vermoeid en ongezond. Tot ze door mogen reizen naar Athene, naar het volgende kamp, dat nog slechter bekend staat, in afwachting om naar Nederland te mogen, waar ze waarschijnlijk weer in een kamp komen maar gelukig warm worden ontvangen… Wat een ongelijkheid. Dát is wat mij het meest frustreert merk ik.
In juni 2016 is Hussam met een visum naar Istanbul gekomen; zijn moeder reisde met hem mee. Zijn familie was het niet met hem eens, maar hij moest en zou gaan. Van zijn familie kreeg hij 3000 euro mee voor de tocht. In Istanbul ontmoette hij zijn smokkelaars en betaalde hen ruim 1000 euro voor de overtocht. Ook kocht hij voor 500 euro een document om Europa in te mogen omdat ze die met datum konden leveren van voor de Turkije deal. Dit bleek echter oplichterij, het document was niets waard. Ze namen hem mee naar een bos voor de kust, waar hij de 35 andere vluchtelingen ontmoette. Daar verbleef hij twee dagen en de tweede nacht om drie uur vertrokken ze in een opblaasboot richting Griekenland. “Ik was 17, alleen en dit was de eerste keer dat ik de zee zag. Je kunt je voorstellen dat ik een beetje bang was. Ik had twee nachten niet geslapen, ik kon niet zwemmen en ik had ook geen lifevest”. Hij vertelt dat het erg koud was en na 3,5 uur varen kwamen ze bij de kust en werden ze opgepikt door de kustwacht. Eenmaal op het strand werden ze met politie busjes naar het detentiecentrum van Moria gebracht. Hier werd de groep neergezet in een ruimte en werd er gevraagd welke talen er gesproken werden. Er kwamen vier vertalers voor de groep en een andere man nam het woord. Er werd verteld wat er van ze verwacht werd en hoe het van hier verder zou gaan. Ze moesten 25 dagen in het detentiecentrum blijven maar Hussam vertelde dat hij daar na een paar dagen al uit was in verband met ruimte gebrek. Hussam was geschrokken van wat hij aantrof en wilde zich de volgende dag aanmelden om terug te gaan. Echter kwam hij in contact met een familie die bij hem op de boot zat en hem wel op wilde nemen als zijnde hun zoon. Zo kon hij met deze familie mee naar het familie kamp “Kara Tepe”. Daar verbleef hij 54 dagen, tot ze probeerden met een schip illegaal Lesbos te verlaten. Een smokkelaar uit Moria kon dit regelen, uiteraard voor een goede prijs. Eenmaal aan boord werden ze gepakt. Dit was het moment dat hij terug moest naar Moria waar hij de vier maanden daarna verbleef. Hussam vertelde wat hij daar allemaal mee heeft gemaakt en dat dit hem haast meer traumatische ervaringen heeft bezorgd als het opgroeien in Bagdad. “Er zijn regelmatig vechtpartijen, vorige week is er een jongen acht keer in zijn rug gestoken, er zijn meerdere suïcides geweest, er zijn mensen overleden door gassen ontstaan bij het koken in de cabines, er zijn rellen geweest en opstanden waardoor brand ontstond en het halve kamp in vlammen op ging, hierbij overleden ook mensen”. Het lange verblijf van mensen en de bijkomende onzekerheid (sommige mensen wachten 13 maanden op hun eerste interview) zorgt voor spanning; mensen komen in een vicieuze  cirkel:  Verveling, geen privacy, slecht slapen en slecht voedsel dragen daar aan bij. Paniekaanvallen waren dagelijkse kost bij de artsen post en zelfbeschadiging zeker twee keer per week. Mensen raken door deze uitzichtloosheid in psychische problemen.
Na een half jaar besloot Hussam met een paar mensen een appartementje in de stad te huren. De vluchtelingen krijgen 90 euro per maand en als je vertaalt krijg je van BRF 100 euro als schenking. Het wonen buiten het kamp geeft wat lucht. Hij helpt nu dagelijks  mensen in de kampen en rijdt vluchtelingen heen en weer naar hun baantjes. Hussam vertelt mij dat hij 24 maart (10 maanden na aankomst) zijn eerste interview krijgt. Door de brand in december zijn ook heel veel papieren verdwenen. Schandalig: 10 maanden, allemaal ontmoedigingsbeleid.

Tijdens het schrijven van dit stuk denk ik aan zijn interview en stuur hem een berichtje via Facebook: Hoe is je interview gegaan? “I didn't do my interview, they suspended it like usual. Welcome to Europe”…

 

Vluchtelingen hulp Lesbos

 

Vandaag kreeg ik mijn introductie van Mano. Hij kon me wat meer vertellen over de vluchtelingen, de stichting en de werkzaamheden. Ook in het huis gaat het uiteraard veel over de situatie in de kampen. Dus ik kom snel veel te weten.
Bijvoorbeeld dat in de afgelopen jaren 300.000 Grieken Europa in gevlucht zijn. De knappe koppen en geleerde mensen, een braindrain noemen ze dat. Gevlucht voor de slechte economie en op zoek naar betere banen… Toch voelt het dan een beetje vreemd dat 60.000 andere vluchtelingen niet verder mogen. Tegenstrijdigheden vallen op.
Ik had verwacht dat ik op een groot kamp aan zou komen. Inmiddels ben ik hier 24 uur en ik heb nog geen vluchteling gezien. Vanaf het kleine vliegveld zijn we langs de kustlijn naar het vrijwilligershuis gereden. Het huis ligt vijf minuten lopen vanaf de zee, recht omhoog, een heuvel op. Een gewoon dorp, dat is, een ongelofelijk mooi dorp, tegen de heuvels op Lesbos.

Het is lang ongelofelijk slecht weer geweest maar sinds ik er ben (ahum), is het prachtig. De zon schijnt en ik kan lekker in mijn T-shirt voor het huis mijn koffie drinken. Er heerst een fijne backpack sfeer (voelt ook tegenstrijdig), met mensen die komen en gaan. We wonen met een mannetje of 16 in het huis. Het huis heeft meerdere kamers en badkamers, een keuken, een eetkamer en een woonkamer. De eetkamer lijkt meer op een “breefingroom” en dat is het eigenlijk ook. Her en der medische apparatuur, planborden en veel laptops en kabels. Verder is er een medicijn kelder en een ruimte om materialen steriel te maken en te bewaren.

Er is iemand de hele dag bezig om alle roosters te maken. Een van de diensten is “mansion shift”. Elke dag zijn er twee mensen verantwoordelijk voor het eten van die dag, boodschappen halen en koken, de was en wat opruimen en schoonmaken. Vanavond hebben we voor het eten een vergadering gehad en daarna aten we gezamenlijk. Dit blijkt niet altijd zo te zijn maar het is wel het streven. Eigenlijk zijn er twee teams, het medische team, met doktoren en verpleegkundigen en het Pss-team;  een allegaartje van leraren, SPH’ers en af en toe een psychiatrisch verpleegkundige (ik zei de gek).

Ik werd warm ontvangen met een stamppot met worst en een rondleiding van een andere vrijwilligster. Ook tijdens de vergadering word ik even benoemd en stel ik mezelf voor, hallo!
Tijdens het benoemen van de cijfers word ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt en het wordt duidelijk waarom ik hier ben…

Elke 20e van de maand krijgen de vluchtelingen 90 euro van, ik gok, de Europese gemeenschap. “Attentie voor dronken vluchtelingen”. Het wordt die dagen altijd drukker bij onze huisartsenpost. De afgelopen twee maanden zijn er ongeveer 1800 vluchtelingen bijgekomen en 800 vertrokken, er komen dus nog steeds bootjes aan. Er gaan ook bootjes terug en wat ik niet wist, er gaan ook mensen vrijwillig. Ze zijn moe van de uitzichtloze situatie. Er worden nog wat andere mededelingen gedaan en dan gaan we aan tafel. Mijn nieuwsgierigheid groeit echt met de minuut. Er zijn te weinig mensen in huis om al mijn vragen te kunnen beantwoorden. Ik besluit het eerst aan te zien en alles over me heen te laten komen.

 

Loveshoot Huub & Karin - Radio Kootwijk

 

Mensen die mij kennen weten dat ik fan ben van de kwantumtheorie. Ik maak mijn eigen dag! Het heeft niet zo moeten zijn, het is zo omdat we er samen wat van maken. Geluk en toeval bestaan niet, wij laten het gebeuren! BAM!

Huub en Karin gaan trouwen en hebben mij gevraagd hun trouwerij te fotograferen, yes! Zodat wij elkaar wat beter kunnen leren kennen en om alvast een beetje aan de camera te wennen, boekten ze ook een loveshoot. Tof, ook voor de "Save the Date" kaart natuurlijk en die is inmiddels de deur uit.
We spraken af bij Radio Kootwijk en of het zo had moeten zijn... Overal vuurkorven en verlichting op het gebouw, het was prachtig! Er waren opnames van een KRO programma en ze hadden uitgepakt. Het werd sneller donker als verwacht maar wie heeft er nou zonlicht nodig!?

Huub en Karin, tof om jullie te leren kennen. We gaan er een mooie dag van maken in mei, ik heb er zin in!

 

Lucas & Jojanneke - Steenbergerhoeve

 

Trouwgelofte van Lucas Christiaan van den Toorn aan Jojanneke Susan Vanderveen, uitgesproken op 17 september 2016

Lieve Jojo,

Het viel mij erg zwaar om mijn gelofte te schrijven. Ik weet niet precies waarom. Misschien ben ik te neurotisch wat schrijven betreft. Misschien ook omdat ik onder druk stond: de bruiloft naderde snel, terwijl ik nog geen woord op papier had. Bovendien was het vooruitzicht de gelofte te moeten uitspreken ten overstaan van een grote groep mensen, die niet eens het comfort van anonimiteit biedt, tamelijk vreeswekkend.

Ik besef dat deze preambule weinig relevant is, maar ik had hem nodig om mezelf aan de praat te krijgen. Wat ik wil zeggen is iets anders, maar dat is nu net waar mijn pen hardnekkig hapert. Natuurlijk weet ik waarom ik met je wil trouwen, en natuurlijk weet ik ook best wat ik je wil beloven; maar waar het me aan ontbreekt, is een geschikte taal.

Het idioom van liefde en trouw is bezoedeld met de weerslag van twee eeuwen slechte romantiek, over voorbestemde ogenblikken, gestolen harten en zelfopoffering. Dit alles heeft zo z’n charme, wellicht, maar ik ben geen romanticus; en jij bent niet mijn prijs. Jij laat je niet met spelden door je vleugels vastpinnen op een vale ondergrond; jij fladdert vrij door de wereld naar waar je lust en ambitie je voeren; zo is je aard, zo vind ik je het mooist, en zo wil ik dat je blijft.

Je hebt me weleens gezegd dat ik zo lekker voorspelbaar ben – en dat bedoelde je oprecht als compliment. Welbeschouwd heb ik nooit een mooier compliment mogen ontvangen. Niet alleen kreeg ik erkenning voor de mate van consistentie in mijn karakter, wat fijn was, maar het feit dat jij dat een prijzenswaardige eigenschap achtte, bevestigde ook wat ik al had aangevoeld, dat ik me voor jou niet anders voor zou hoeven doen dan ik ben. Jij laat me vrij te zijn zoals ik wil zijn. Ik zal jou altijd dezelfde vrijheid gunnen, en ik zal mijn uiterste best doen om altijd voorspelbaar te blijven, om altijd te worden wie ik ben.

Onze relatie wordt niet geteisterd door uitbarstingen van irrationele verlangens; zelfs onze zeldzame ruzies – doorgaans van taalkundige aard – verlopen redelijk. Dit veilige en liefdevolle thuis dat we met ons tweeën creëren, waardeer en koester ik. En wanneer wij ooit grijs en kromgegroeid samen op de bank zitten te eten, broccoli uiteraard, dan zal ik met oudemannenlongen de doofheid overschreeuwen, om je te zeggen dat ik daar nog altijd van geniet. Want wij zijn goed samen, daarvan ben ik, de immer twijfelende, overtuigd.

Na een frustrerende dag, waarop ik niet in staat ben geweest ook maar een enkele zin te schrijven die lijkt op iets wat acceptabel is, beur jij me op, alleen al door thuis te komen. En tegen de tijd dat we samen iets lekkers aan het koken zijn, ben ik mijn onvermogen van die dag alweer grotendeels vergeten. Je bent lief en mooi en slim, en wanneer je muziek maakt dragen de klanken schoonheid en warmte door heel het huis.

Ik weet niet wat ik tegenover al dat moois te bieden heb, behalve mijn eerlijkheid en trouw, mijn liefde en arrogantie, mijn narcisme, intelligentie en onzekerheden, mijn vreugde en mijn melancholie, mijn lach, mijn tranen, mijn pijn en mijn genot. Neem ervan zoveel je wilt, voel je niet bezwaard, mijn voorraden zijn groot.

Ik wil mijn hart met je delen zolang hij bloed pompt en mijn geest zolang ze vragen stelt; maar niet mijn boekenkasten, want daar ben ik alleen. Die ruimte heb ik nodig; ik breng er veel tijd door. Maar als je me roept dan zal ik je horen, ook daar, en ik zal antwoorden, altijd: hier ben ik. – Dat beloof ik je.

Amsterdam - Zuidwolde, september 2016

 

Esther & Wilco - Meppel

 

Yes, weer eens een trouwerij in mijn home town! En een bijzondere! Ze trouwden in het Wilhelminapark, alleen mogelijk omdat zij daar woonachtig zijn. Voor mij vijf minuten lopen dus de eerste trouwerij die ik ter voet heb gedaan! Vind ik mooi.
De weersvoorspellingen waren matig, maar precies toen de ceremonie begon ging de zon schijnen. Het was echt fantastisch. In ons eerste gesprek was gelijk duidelijk dat het erg ontspannen zou gaan verlopen allemaal. Een hoop "we zien wel" en "het loopt zoals het loopt" was aan de orde. Als planning kreeg ik de uitnodiging voor de daggasten mee... Dit straalde door op de dag en deze was dan ook erg relax. De ceremonie dus in het park, recht voor het eigen huis van Esther en Wilco, een goede borrel en taart onderweg bij Zizo en de rest van de dag bij Stien in Staphorst. Ik was er bij tot het einde, lekker met de disco bus terug! Dus ik heb hard mee gefeest en wat een feest was het... Iedereen los, heerlijk!

 

Michael & Ines - Bergen aan Zee

 
 
 

Again a beach wedding! I love my job! And I fell in love with Michael and Ines. You guys are awesome! If you have your priest and the ex owners of your wedding venue as your day guests, you have a great look at life. We also felt amazingly welcome and really a part of the family and friends. Like it sounds, it was a great day.

Michael and Ines live in Germany and found me through “Fearless photographers”. Bergen is a place where they come for holidays since their youth. They decided that they want to get married there, at the beach. So they gathered all their family and friends and made one big party!

We started at mam’s apartment in the center of Bergen were Michael and Ines had their "first look". After a bit of champagne, we went right off for the first shoot. I always like to plan more than one shooting moment. At the end of the day the light is always better, we are more accustomed to each other and once you’re married, you are way more relaxed... After the shoot we chilled a little at the B&B from Michael and Ines, before going to the beautiful Ruin Church in the middle of Bergen. Thats where they got married, it was beautiful. More champane and of cource a few Heineken later we were on the road in an cool old English bus… To the beach!

The rest is history. Lets say that we are happy that we took “some” pictures. It was a party from the moment we arrived at the beach club untill the end! It was half past twelve when we left, but it took two more hours for the adrenaline level to come down.

Germans know how to party! I also think it works to take all your friends and family to a new inspiring place to build a party together ;) So if you go abroad, give me a call, I love to travel!

Michael and Ines, I will never forget you and let me know if you come to The Nethelands again so we can grab a beer!

Much love!

 

Harm & Anneloes - Egmond aan Zee

 

Vlak bij mijn oude woonplaats Castricum trouwden Harm en Anneloes. Het strand en de duinen kunnen me nog altijd kippenvel geven van herinneringen. Het is moeilijk uit te leggen, maar duingras en zeelucht doen wat met me. Wat een fijne plek om te trouwen en wat vet om daar met een bruidspaar en twee fotografen je passie uit te oefenen. Zaterdag hebben we echt geknald! Dertien uur gaan, alles gegeven en al onze buffers vol geschoten... Zo gaat dat op het strand, gehurkt lopend achter een wapperende jurk aan. Er stond een stevig windje en dat fotografeert zo lekker! En ondanks de kou die het met zich mee bracht, zijn we er drie keer op uit gegaan.

Harm en Anneloes, wat een overgave en vertrouwen. Jullie hebben je laten leiden en mij mijn gang laten gaan. Echt heel tof, ik had het gevoel dat ik alles mocht doen en alles kon vragen. Dit is een kleine preview voor jullie en ik zal snel met de rest over de brug komen!

Bedankt voor de mooie dag, geniet van de foto's maar vooral van elkaar!

 

Nieuwe website!

 

Tijdens onze reis naar Midden-Amerika hebben we heel veel toffe dingen gezien, prachtige mensen ontmoeten en mooie foto's gemaakt. Maar daar heb ik ook mijn hoofd leeg kunnen maken, weer laten vullen en veel kunnen nadenken. En nieuwe inspiratie kan tot mooie dingen leiden!

Een nieuwe website is niet het enige en zeker niet het belangrijkste. Het is een proces: wie ben ik, wie wil ik zijn, wat wil ik uitdragen, waar sta ik voor. Een doorlopend proces, ben ik mij bewust, maar altijd met mijlpalen. Voor mij is dit er één!

Er zijn veel mensen die iets voor mij betekend hebben binnen dit proces en mij hebben geïnspireerd, daarvoor dank!

De tijd zal deze blogpagina moeten vullen en tot die tijd kunnen jullie je vermaken met mijn nieuwe werk. Kijk ook eens op de hoofdpagina "About", de pagina waar ik het meest trots op ben.

Groetjes Henk!