Henke

Mijn vader heet Henk, mijn opa en zijn vader heetten ook Henk, daarom heb ik mijn jeugd doorgebracht als Henke. Eenmaal een grote jongen kon dat natuurlijk niet meer. Henk dus, een zoon, een broer, een vriend. Fotograaf, psychiatrisch verpleegkundige en een sportman. Ik ben geboren in Groningen, Rotterdammert en Castricummer geweest, maar opgegroeid in Havelte en Meppel. Meppel is de plek waar ik nu nog woon, 15 minuten van Zwolle, 60 van Amersfoort en 90 van Amsterdam. Ik woon daar samen met Kirsten. Wij vinden Nederland prachtig en komen graag overal, maar zo denken wij ook over de wereld. Naast fotografie en feestjes, is reizen dan ook onze grote passie. Wij houden van mensen en nieuwe vrienden maken. Liefde zit in alles, niet alleen van partner tot partner, maar ook van mens tot mens. Dit is ook wat ik graag fotografeer, wat ik wil laten zien en jullie terug wil geven.
Door mijn werk in de zorg is contact maken met mensen de grootste kracht van mijn fotografie. Ik kan me goed inleven in anderen, weet hoe ongemakkelijk het kan zijn voor de camera, maar kan jullie op je gemak stellen.

Fotografie gaat over gevoel en kwetsbaarheid, so here we go.

Mijn moeder maakte vroeger altijd foto’s en voor elk jaar een fotoalbum. Dit keken en kijken wij regelmatig met erg veel gelach terug. Het roept gevoelens op. Ook valt erg op wie er toen deel uit maakten van ons leven en wie nu niet meer. Ik denk dat hier mijn fascinatie voor fotografie vandaan komt.
Eenmaal uit huis kocht ik zelf een cameraatje en ging door met het vastleggen van mijn dagelijkse leven, altijd had ik een klein cameraatje bij me. Geen benul van compositie en fotografie in het algemeen. In 2012, voor onze eerste lange reis, kreeg ik van Kirsten een Olympus pen en ik was direct verslaafd. Voor de volgende reis in 2013 kocht ik een grotere camera en ben ik aansluitend begonnen aan de fotovakschool in Rotterdam. In 2015 studeerde ik af met een trouwreportage uit mijn tweede seizoen.
Mijn creativiteit komt voort uit mijn dyslectie, verwacht van mijn geen foutloze communicatie maar beoordeel me op mijn persoon en mijn werk. Door mijn onvermogen fatsoenlijk te kunnen schrijven ontstond de angst om bijvoorbeeld voor het schoolbord te verschijnen (en die is er nog). Ik werd creatief in het omzeilen van situaties en ook in het schrijven om woorden heen, mijn zinnen zijn soms vreemd. Ook ging ik overcompenseren in andere dingen. Zo mag ik graag de show stelen op de dansvloer, waar ik mij vrij voel als een vogel en kan ik goed worden in elke sport waar ik me toe aangetrokken voel. Dit is ook het geval bij fotografie, ik stort me erin. Mijn perfectionisme zorgt ervoor dat ik vind dat het altijd beter kan, waardoor ik mezelf continu probeer te verbeteren. Zo, nu weten jullie mijn meest kwetsbare kant en mijn grootste angst. Dan wil ik ook mijn dromen met jullie delen…

Bucketlist

Ik voel me een rijk en gelukkig man, er is weinig te wensen over. Dromen is ook niet het goede woord, dit is meer mijn bucket list: graag wil ik nog reizen door India, Daft Punk live zien, duiken met walvishaaien, kitesurfen en jullie trouwerij schieten natuurlijk! Vooral als jullie gaan trouwen in: India, Schotland, Noorwegen, Madagaskar, Sri Lanka, Filippijnen, Nieuw-Zeeland, IJsland Marokko, Bolivia, Cuba, Mexico, Mongolië, Chili of Namibië.

Mijn fotografie

Mijn fotografie is donker en grainy, filmisch, heeft emotie en laat een gevoel zien. Ik geloof dat hoe minder je ziet, hoe meer je voelt. Ik leg niet gewoon vast hoe het is, ik wil niet registeren, ik wil laten zien hoe het voelt. Jullie gevoel in verhaal uitdrukken.
Als trouwfotograaf wil ik graag jullie verhaal vertellen, niet alleen van die dag, maar ook wie jullie zijn. Dit verhaal wil ik vertellen van het begin tot het einde. Ik wil er bij zijn als jullie wakker worden en ik wil pas stoppen als jullie naar bed gaan. Ik wil alles vastleggen, jullie blijdschap maar ook jullie kwetsbaarheid. Het lachen en het huilen, wat zo inherent is aan het leven.
Voor foto’s op de motorkap van een snelle wagen moeten jullie dus niet bij mij zijn. Geef mij maar een bakfiets en een zelfgebakken taart, dansen op je sneakers en met laarzen aan naar jullie favoriete plekje in het bos.

Bedankt

Heel erg bedankt dat jullie overwegen om mij toe te laten in jullie leven. Ik wil jullie een document geven, een stempel uit de tijd. Iedereen verandert, altijd en continu. Meestal denken we in het nu: dat we zijn waar we willen zijn, dat deden we tien jaar geleden namelijk ook… Herinneringen zijn zo waardevol. Denk aan de meest waardevolle foto die jullie bezitten en hoe belangrijk het is om zulke foto’s in jullie leven te hebben.

 
 

Instagram